İçtiğim En Acı Kahve


   Avlulu evler, eski kapılar, tarihi yapılar, uzun çarşıda bir tur sonrası yenilen tepsi kebabı, üstüne künefe ve en sonunda çay bardağında "süvari bardak"ta sunulan Türk kahvesi... Antakya gezisi, şehir turunun yanında benim için biraz da bahsettiğim bu yeme içme rutini demek.
Maalesef bu rutin de diğer herşey gibi enkaz altında kaldı.
Yaptığım son ziyarette ne yemeye içmeye iştahımız vardı ne de bize bunları sunacak insanlar. Bu menüden payıma yalnızca Türk kahvesi düştü. Keşifte, mahalle arasında ikram edilen kahve, bu şehirde ve hayatımda içtiğim en acı kahve olarak hatırımda kalacak...
-
   15 Şubat tarihinde meslektaşlarımızla gönüllü olarak baromuzu temsilen Hatay' a hareket ettik.
Tahmin edileceği üzere, orada bir yıkım bizleri bekliyordu. Şehir koca bir şantiye alanı. Yıkılan yalnızca binalar da değil ya da enkaz yalnızca hafriyattan ibaret değil.
Peki bu yıkımın sorumlusu kim? En başta kaçak yapı yapan vatandaşın kendisi. Sonra müteahhit taifesi geliyor. Az beton az demir az emekle yapılan binalar tabii ki depreme dayanıklı olmuyor. Peki bu inşaatları denetlemesi gerekenlerde hiç kusur yok mu? Depremi müteakip yardıma gelmesi gerekenlere ne demeli? Yalnızca, görevini yapması gereken kamu görevlileri, valiler, milletvekilleri, bakanlar ve malum zat?
İşte "birileri", kendisini yönetmek üzere bir "tanrı" seçtiği için deprem öncesi ya da deprem sonrasında yöneticilerden hesap sorulamıyor; yapılmayan denetim, kontrol, koordinasyon, kurtarma, acil yardım vs. faaliyetlerindeki zaafiyet, halkın omuz omuza çalışmasına rağmen böyle dev bir bilançoya yol açıyor.
Özgürlük ve sorumluluk at başı gider. Yöneticileri özgürce seçiyoruz, kuralları özgürce belirliyoruz; öyleyse bu acı gerçekle yüzleşmek zorundayız. Antakya' da gördüğüm, bu tablonun sorumlusu biraz da bizleriz. Orada biz kendi mezarımızı kendi ellerimizle kazmışız.

   Peki ne yapılabilir? Bu tabloyla bir daha karşılaşmamak için evvela cehaletin hüküm sürdüğü atmosferi değiştirmek gerekiyor; dini dogmalardan arınmış çağa uygun bir eğitim, işini hakkıyla yapan yöneticiler ve bunları denetleyecek bir sistem zorunlu. Aksi takdirde bu 'kader planını' değiştirmek mümkün gözükmüyor.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Özgürlük Üzerine- I

  Dünyaya kendi gözlerinle bakmak… Sesini çınlatmak, aklına esince şapkanı yan yatırmak… Bir hiç uğruna kılıcına ya da kalemine sarılmak… Ne ün peşinde olmak, para pul düşünmek, İsteyince Ay’a bile gidebilmek. Başarıyı alnının teriyle elde edebilmek.  Cyrano de Bergerac Oyunundan- Edmond Rostand    Herhangi bir gün gibi o gün de izbandan inip evimin yolunu tuttum. Onca insan arasından bekçiler beni seçip seslendi. Kimlik sorup vatandaşlık numaramı istediler. Kendilerine bunu niçin yaptıklarını sordum. Yani neden ben? Beni bu denli özel kılan neydi bilmek istiyordum. Çoğu avukat gibi ben de d urdurma ve kimlik sorma uygulamalarında şüpheli olup olmadığımı, kolluğun beni durdurmakta makul bir sebebi olup olmadığını söz gelimi elinde bir kitap ya da uzun pardesü ya da esmer kıvırcık saçlı yahut ne bileyim böyle bir eşgali arayıp aramadıklarını merak ederim. O gün de bu neviden tartışmalar olurken bir klişenin gereği olarak kimlik sorulmasını takiben önce kolluktan kimli...
Devamı

KAHRAMANMARAŞ a Bir Yolculuk

Resim
   Adli tatili fırsat bilerek Kahramanmaraş hakkındaki hatıraları derleyip toparladım ve ortaya burada yazılanlar çıktı. Yazılanların, ismiyle müsemma bir "deneme" mahiyetinde olduğunu gözden çıkarmamanızı temenni ediyorum.     HATIRLAMAK       "İnsanın yaşadığı değildir hayat; aslolan hatırladığı ve anlatmak için nasıl hatırladığıdır"                                                                                                      Gabriel Garcia Marquez, Anlatmak İçin Yaşamak     Bir Proust okuru olarak, belleğin ve hatırlamanın ne denli önemli olduğunu vurgulayarak başlayayım. Yeniden çağırmak anlamına da gelen (Fransızca rappeler ) ...
Devamı

Stalker

  Yaşamın sınırlarını genişletmek, ruhun sınırlarını esnetmek ve biraz da teknik bir tabirle görüş hattının ötesine (B-LOS) geçmek için bir yolculuğa çıktım. Tarkovski' den ilhamla bir iz sürücü oldum. İnsan yola çıkarken yanında ne götürür? "Biraz Tuz, Biraz Ekmek ve kullanışlı kelimeler" (Şeyhmus Ay, Uyarı Levhası şiirinden - Yedi Mavi Renk). Bundan başka birkaç söz öbeğinin de işime yaracağını umuyordum. Söz gelimi; Goethe' nin Faust adlı eserindeki şu söz gibi "Duygu herşeydir isim ise anlamsız bir gürültü, gök ışığını sislendiren bir duman". ya da Proust' un dev eserinde sarf ettiği bitimsiz şu tümce gibi ; " Hiç şüphesiz ki isimler keyfi ressamlardır; bize insanların ve ülkelerin o kadar kendilerine benzemeyen taslaklarını çizerler ki çoğu kez karşımızda hayal edilmiş dünya yerine görünür dünyayı bulduğumuzda donar kalırız " Yola çıktığımda ilk öğrendiğim şeylerden biri yolun doğrusal olmadığı oldu. Sonra galiba yol nerede başlıyor nerede...
Devamı